Elita motocyklistów polskich: Jerzy Jankowski

Jerzy Jankowski na sportowym motocyklu Jawa. Sądząc po scenerii albo podczas 
'Sześciodniówki' albo Rajdu Tatrzańskiego

Jerzy Jankowski na sportowym motocyklu Jawa. Sądząc po scenerii albo podczas 'Sześciodniówki' albo Rajdu Tatrzańskiego (z archiwum Tomasza Szczerbickiego)

Całe życie Jerzego Jankowskiego związane było z motoryzacją, zarówno jako konstruktora, jak i zawodnika.

To był prawdziwy człowiek renesansu, zasługujący na obszerną książkę biograficzną. Pasja tworzenia była nierozerwalną częścią jego osobowości, a połączona ogromnym talentem i praktycznym zmysłem konstrukcyjnym zaowocowała wieloma pojazdami - motocyklami i samochodami, użytkowymi i sportowymi.

Urodził się 4 lipca 1920 roku w Będzinie. Starty w zawodach motocyklowych rozpoczął w 1936 roku, kolejno w barwach Klubu Motocyklowego Dąbrowa Górnicza, „Pogoń” Katowice i „Polonia” Bytom. W tym samym czasie ujawnił się jego talent konstruktorski.Wiosną1939 roku ogólnopolski magazyn „Motocykl i Cyclecar” opisywał zmodyfikowane przez niego DKW RT3. Był to bardzo nowatorski tuning, który sprawdził się w praktyce.

Po wojnie, w 1947 roku, był organizatorem pierwszego zespołu sportowego kieleckich zakładów SHL. W pierwszym sezonie motocykle wyczynowe SHL miały jeszcze angielskie silniki Villiers 98. W następnym roku, zarówno wersje sportowe, jak i turystyczne wyposażano już w polskie silniki S01. Wraz z pojawieniem się tej jednostki napędowej Jankowski rozpoczął tworzenie wersji wyścigowych i rajdowych.

historia motocyklizmuZ Kielc przeniósł się do Warszawskiej Fabryki Motocykli, gdzie wspólnie z Krzysztofem i Stanisławem Brunami tworzył dział konstrukcyjny. Właśnie tam powstawały prototypy oraz pierwsze wersje polskich motocykli sportowych, a także pierwsze, krajowe skutery, które po fazie prototypowej weszły do produkcji pod nazwą „Osa”.

Po odejściu z WFM Jerzy Jankowski rozpoczął pracę w kolejnej placówce, która dla miłośników sportów motorowych jest po prostu legendarna. Mowa o Ośrodku Techniczno-Zaopatrzeniowym PZMot, mieszczącym się w Warszawie przy ulicy Kickiego. Tam mógł w pełni oddać się pasji tworzenia profesjonalnych pojazdów wyczynowych. Ogółem na swoim koncie miał konstrukcje 23 motocykli i samochodów sportowych oraz 19 patentów z dziedziny motoryzacji. Na swoich pojazdach umieszczał znak raka, co stało się wizytówką Jankowskiego.

Był również aktywnym zawodnikiem. W 1947 roku reprezentował Polskę w międzynarodowej „Sześciodniówce”, w której zdobył złoty medal. W latach 1950-53 zdobył 10 tytułów mistrza i wicemistrza Polski w kilku klasach w rajdach terenowych i wyścigach motocyklowych. W późniejszych latach był również kilkakrotnym mistrzem Polski w wyścigach samochodowych.

Jerzy Jankowski zmarł 21 maja 1987 r. Do końca swoich dni był aktywnie związany z motoryzacją. W jego przypadku była to nierozerwalna część życia - pasja i praca.

Publikacja Świat Motocykli 4/2013.

ZOBACZ TEŻ WIDEO

Zobacz także
  • Skrupulatne przygotowanie do zawodów było tajemnicą sukcesów Jerzego Mielocha Elita motocyklistów polskich: Jerzy Mieloch
  • Stanisław Kanas na wyścigowym motocyklu Parilla Elita motocyklistów polskich: Stanisław Kanas
  • Obóz treningowo-kondycyjny kadry narodowej polskich motocyklistów pod Zakopanem, lata 50. Drugi od lewej - Andrzej Kwiatkowski i dalej - Stanisław Kanas i Jan Hennek. Cztery pierwsze motocykle od lewej - BSA Gold Star, dalej SHL i Jawy Elita motocyklistów polskich: Andrzej Kwiatkowski
Skomentuj:
Elita motocyklistów polskich: Jerzy Jankowski
Zaloguj się lub komentuj jako gość

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX

Polecamy